Bugün iş hayatındaki problemlere baktığımızda şunu görüyoruz:
İnsanların önemli bir kısmı sevmediği işi yapıyor.
Keyif almıyor, anlam bulmuyor, mutlu değil.
Peki kök neden ne?
Çoğu zaman mesele üniversite tercihi döneminde başlıyor.
Anne babalar çocuğun mizacını, yeteneklerini, eğilimlerini anlamadan;
“Bu meslek para kazandırır.”
“Bu bölüm daha prestijli.”
“Bizim işi devralır.”
mantığıyla karar veriyor.
Ama kariyer bir yatırım aracından önce bir kimlik meselesidir.
Mizacına uymayan işi yapan insan ya tükenir ya vasatlaşır.
Ne kendine faydası olur ne şirkete.
Sonra patron diyor ki:
“Çalışanlar neden motivasyonsuz?”
Çünkü insan sevmediği işte sadece maaş için durur.
Sevdiği işte ise değer üretir.
Doğru kariyer yönetimi;
çocuğun yatkınlığını keşfetmekle başlar,
piyasanın beklentisini dayatmakla değil.
Unutmayın,
yanlış tercih edilmiş bir meslek,
30 yıl sürecek bir içsel sürgündür ve en kötüsüde tüm Türkiye de böyle…
